मेरो शिक्षक जीवनको संघर्षमय यात्रा

शिक्षा

गृहपृष्ठ
शिक्षा
मेरो शिक्षक जीवनको संघर्षमय यात्रा

मेरो शिक्षक जीवनको संघर्षमय यात्रा

मंगलबार, असार २, २०८३ कञ्चन खवर

थममाया बाह्रघरे, शिक्षक
म एक मध्यम परिवारमा जन्मिएकी र हुर्किएकी शिक्षक हुँ। बिजुली, सञ्चार नेटवर्क, सडक लगायतका विकासका पूर्वाधारबाट वञ्चित गाउँमा मेरो बाल्यकाल बित्यो। आर्थिक अभाव र पारिवारिक जिम्मेवारीको भारी बोकेर पनि शिक्षाप्रतिको मेरो लगाव कहिल्यै कम भएन।
त्यो समयमा न त भौतिक कक्षा, न त अनलाइन कक्षा शिक्षक बन्ने सपना बोकेकी मैले राईटर पदमराज आचार्य र विष्णु अधिकारीको दुईवटा पुस्तकलाई नै आफ्नो मार्गदर्शक बनाएँ। दिउँसो विद्यालयमा पढाउने, साँझ र बिहान घरायसी काम गर्ने, अनि विद्यालय बिदा भएका दिन घरमै बसेर ती पुस्तकहरू अध्ययन गर्ने मेरो दैनिक जीवनको हिस्सा बन्यो। निरन्तरको मेहनत र दृढ संकल्पका कारण मेरो पहिलो प्रयासमा नै २०७६ सालमा महिला,आदीवासी जनजाती खुल्ला प्रतिस्पर्धाबाट शिक्षक सेवा आयोगमा नाम निकाल्न सफल भएँ।
२०७२ सालदेखि आजसम्म निरन्तर शिक्षण पेशामा आबद्ध छु। यस अवधिमा शिक्षक तालिमका अवसरहरू सीमित रूपमा मात्र प्राप्त भए। अहिलेसम्म जम्मा दुई पटक मात्र तालिम लिने अवसर पाएँ भने टीपीडी तालिम लिन अझै सकेकी छैन। तथापि, आफ्नै प्रयास, अध्ययन र अनुभवबाट हासिल गरेको ज्ञान विद्यार्थीहरूसम्म पुर्‍याउने कार्य निरन्तर गरिरहेकी छु।
एक सन्तानकी आमा भएकाले तालिममा सहभागी हुन थप कठिनाइहरू सामना गर्नुपर्यो। सानो बच्चालाई घरमा हेर्ने मान्छे नहुँदा धेरै शिक्षक तालिमबाट वञ्चित हुनुपरेको छ।
एउटा घटना अझै पनि सम्झनामा ताजा छ। एक पटक सानो बाबुलाई साथमै लिएर शिक्षक तालिममा सहभागी हुन गएकी थिएँ। तालिमका क्रममा पालिकाको अध्यक्ष जस्तो गरिमय पदमा रहनुहुने सरले बच्चा भएको शिक्षक किन तलिममा पठाएको होला भनेर कराउनु भएको मेरो मनमा अझै पनि झस्काइ रहन्छ ।त्यो बेला मेरो केही गल्ती थिएन जस्तो लाग्छ।म केबल मेरो पेशागत तलिमको लागि गएको थिएँ ।तर बच्चा भएकै कारण म दोषी जस्तै ठहरिए ।
आमाको जिम्मेवारी र शिक्षकको कर्तव्य एक साथ निभाउने प्रयास गरिरहेकि मलाई त्यो व्यबहारले निकै दुखी बनाएको थियो। बच्चालाई दूध खुवाउदा खाना खुवाउने क्रममा पनि मैले भोग्नुपरेको केही पिडाहरु पनि मनमा ताजा नै छ।बच्चा सङ्गै पढाउन सजिलो थिएन।शरीरक थकान ,मनासिक तनाव सङ्गै मैले मेरो जिम्मेवारी पुरा गर्न लागिरहेकि थिएँ ।र पनि एउटी आमाले भोग्ने पिडा बध्यता र संघर्ष धेरैले देखेनन र बुझेनन।
यी सबै संघर्ष, अभाव र चुनौतीका बीच पनि शिक्षण पेशाप्रतिको मेरो समर्पण कहिल्यै कमजोर भएको छैन। विद्यार्थीहरूको भविष्य निर्माणमा सानो योगदान दिन पाउनु नै मेरो सबैभन्दा ठूलो उपलब्धि र प्रेरणा हो। आज पनि सिक्ने, सिकाउने र आफूलाई निरन्तर सुधार गर्ने यात्रामा म अघि बढिरहेकी छु। संघर्षले भरिएको मेरो जीवनले मलाई एउटा कुरा सिकाएको छ—परिस्थिति जस्तोसुकै भए पनि दृढ इच्छा, मेहनत र लगनशीलताले सफलता अवश्य प्राप्त गर्न सकिन्छ।

प्रकाशित मिति: मंगलबार, असार २, २०८३ ०६:१२

प्रतिक्रिया दिनुहोस्